© george burggraaff

Toelichting bij Tao tekst 20

Hou op met leren en je wordt niet meer gekweld.
Wat wordt hier bedoeld?
Regel twee en drie geven iets van een uitleg?
Of hoort deze regel bij de vorige tekst, wat men soms denkt.

Dan begint de tekst met vragen die niet te beantwoorden zijn.
Verovlgens komt er kritiek op vrolijke mensen.
Het klinkt wat zuur en verwijtend.
Is dit een somber zelfportret van iemand die de aansluiting mist?
Lao Tse in een depressieve bui?

Zoals een pasgeboren kind dat nog moet leren lachen.
Alles is er al, maar de vreugde van de ontmoeting ontbreekt nog?
De regel doet denken aan de eerste regel van tekst 55:
Als je vervuld bent van idealen, dan ben je net een pasgeboren baby.

Dit is de Tao meester op weg, dolend, vol twijfel.
Ver van het menselijk ideaalbeeld: gevat, slim, rijk,vrolijk, succesvol.
En dat rare, eenzame, ik ben anders. Komt dit uit een andere tijd?
Toen we nog niet wisten dat iedereen uniek is?
Nu zien wij het als een uitdaging is om je uniciteit te ontdekken
en deze vervolgens in te zetten.
In china waar een individu niet telt, daar lag / ligt dat anders.
Arme Lao Tse, lastige eigenwijze denker.
En dan die mooie slotzin, gevoed door de grote moeder.
Toch niet alleen, nee, zelfs oneindig verbonden met het alles.

De tekst sluit aan bij de teksten 18 en 19.
Taoïsme versus Confucianisme
Het ongeregelde versus het goed geregelde.
Van deze tekst zijn veel varianten in omloop.
De tekst wijkt af in grondtoon en stijl.
Hierdoor zijn er twijfels over de authenticiteit.